an online Instagram web viewer

Images at Ankara, Turkey

Televizyon izlerken filme müdahale edenler el kaldırsın ✋️ #televizyon #tv #film #sinema #mgm #metrogoldwynmayer #lion #lions #aslan #arslan #gs #kükre #inandırıcı #baba #babacandir #yiğitözgür #oyunculuk #beğeni #like #instalike
http://www.yuksekkayalawoffice.com/dokumanlar/sucun.derebeyleri.suc.orgutu.kurmak.lider.pdf
http://www.yuksekkayalawoffice.com/dokumanlar/sucun.derebeyleri.suc.orgutu.kurmak.lider.pdf
NE  ANILAR  BİRİKTİRMİŞİM  DEPO GİBİ
NE ANILAR BİRİKTİRMİŞİM DEPO GİBİ
24.06.1988  BU YANA  MEĞER  NE  ANILAR VARMIŞ  HEPSİDE  2016  2017  2015DE
24.06.1988 BU YANA MEĞER NE ANILAR VARMIŞ HEPSİDE 2016 2017 2015DE
Bu mevsimin cilvesi işte!
Gün hiç solmayacakmış gibi duruyor.
Oysa akşam ezanına bir saatten az zaman var.
Boğazın karşı kıyısında bazı evlerin camları son kez güneşten alev alıyor. Ihlamur kokuları geliyor arka mahallelerden. 
Masadaki nükteler, haberleşmeler, çarçabuk yerlerini tatlı bir suskunluğa bırakıyor. İlahi bir el uzanıp hiperaktif dünyamızı yatıştırıyor.
Açlık, susuzluk ve başka ne varsa unutuyoruz.
Geriye bekleyişin güzelliği kalıyor.
Hele tek başımaysam (ki çoğu kez tek başıma olmayı seçtim, ihtiyacım vardı!) her saniyemi bu güzellik dolduruyor.
Biliyorum... İftar vakti yaklaşık 40 dakika kadar sonra her seferinde yanı başımızdaki iskeleye bir kuğu gibi yanaşan akşam vapuru gibi gelecek. Bu sahneyi niye anlattığımı merak edeceksiniz ya da bazılarınız "bize ne?" diyecek... Açayım biraz...
İnsan her yaşında "yeni"lenebiliyor; "biliyorum" deyip geçtiği şeylerde bilmediği ne çok şey olduğunu fark ediyor. Bugüne kadar beklemek eylemi benim için ya özlemdi ya da dirençti.
Sabırdan biraz ayrı tutuyorum. Sabır, içinden beklemeyi de çekip sökebilen bir olgunluktur. Oysa beklerken öyle ya da böyle hedefe kilitlenirsiniz. Ama bu sefer başka bir şey oldu.
Bu Ramazan'ın daha ilk günlerinden başlayarak bir his beni günlük hayatın akışından çekip çıkardı. Bu kez çemberi kırabildim.
Sonunda öğrendim ki... Meğer ruhu kucaklayıp emziren bir bekleyiş tipi de varmış... Orucu açtığım her seferinde beni çoktan doyurduğunu hissettiğim bekleyiş...
Hamdolsun!
Bunu öğrenmek için çok geç mi kaldım? Belki... Aslına bakarsanız...
Bütün bu gevezeliğim bazı problemlerin son kez altını çizmek istediğimden...
Ramazan bizden geri çekilip kendimize ve etrafımıza bakmamızı (temaşa ve tefekkür) da istiyor. Fakat söyleyin bana...
Metropol hayatında mümkün mü bu?
Her şeyi geçtim, sadece oruç açısından konuya yaklaşsak, yaşadığımız problemi anlarız.
Oruç diyet değil, açlık değil. Esas "ruhun açlığını" idrak etme fırsatı... #sondanbıroncekııftar #hasmetbabaoglu #yazı #ramazan #ruhunaclıgı #ınsanheryasındayenılenebılıyor
Bu mevsimin cilvesi işte! Gün hiç solmayacakmış gibi duruyor. Oysa akşam ezanına bir saatten az zaman var. Boğazın karşı kıyısında bazı evlerin camları son kez güneşten alev alıyor. Ihlamur kokuları geliyor arka mahallelerden. Masadaki nükteler, haberleşmeler, çarçabuk yerlerini tatlı bir suskunluğa bırakıyor. İlahi bir el uzanıp hiperaktif dünyamızı yatıştırıyor. Açlık, susuzluk ve başka ne varsa unutuyoruz. Geriye bekleyişin güzelliği kalıyor. Hele tek başımaysam (ki çoğu kez tek başıma olmayı seçtim, ihtiyacım vardı!) her saniyemi bu güzellik dolduruyor. Biliyorum... İftar vakti yaklaşık 40 dakika kadar sonra her seferinde yanı başımızdaki iskeleye bir kuğu gibi yanaşan akşam vapuru gibi gelecek. Bu sahneyi niye anlattığımı merak edeceksiniz ya da bazılarınız "bize ne?" diyecek... Açayım biraz... İnsan her yaşında "yeni"lenebiliyor; "biliyorum" deyip geçtiği şeylerde bilmediği ne çok şey olduğunu fark ediyor. Bugüne kadar beklemek eylemi benim için ya özlemdi ya da dirençti. Sabırdan biraz ayrı tutuyorum. Sabır, içinden beklemeyi de çekip sökebilen bir olgunluktur. Oysa beklerken öyle ya da böyle hedefe kilitlenirsiniz. Ama bu sefer başka bir şey oldu. Bu Ramazan'ın daha ilk günlerinden başlayarak bir his beni günlük hayatın akışından çekip çıkardı. Bu kez çemberi kırabildim. Sonunda öğrendim ki... Meğer ruhu kucaklayıp emziren bir bekleyiş tipi de varmış... Orucu açtığım her seferinde beni çoktan doyurduğunu hissettiğim bekleyiş... Hamdolsun! Bunu öğrenmek için çok geç mi kaldım? Belki... Aslına bakarsanız... Bütün bu gevezeliğim bazı problemlerin son kez altını çizmek istediğimden... Ramazan bizden geri çekilip kendimize ve etrafımıza bakmamızı (temaşa ve tefekkür) da istiyor. Fakat söyleyin bana... Metropol hayatında mümkün mü bu? Her şeyi geçtim, sadece oruç açısından konuya yaklaşsak, yaşadığımız problemi anlarız. Oruç diyet değil, açlık değil. Esas "ruhun açlığını" idrak etme fırsatı... #sondanbıroncekııftar  #hasmetbabaoglu  #yazı  #ramazan  #ruhunaclıgı  #ınsanheryasındayenılenebılıyor